← Koncert Seoul Onggi · strona główna koncertu

Bębny

Janggu i samul nori: jak bęben klepsydrowy trafił na scenę

Dwugłowy janggu, jego miejsce wśród czterech instrumentów samul nori oraz muzyka chłopska, która przyszła pierwsza — wyjaśnione na podstawie zapisów Wikipedii.

Autor Seoul Onggi Concert Guide · fakty ostatnio zweryfikowane

Zarezerwuj moje miejsce ↗

Szybka odpowiedź

Janggu to dwugłowy bęben w kształcie klepsydry, kluczowy dla koreańskiej muzyki tradycyjnej i jeden z czterech instrumentów samul nori — gatunku, który w 1978 roku przeniósł wiejską muzykę chłopską na scenę w pomieszczeniach. Strona rezerwacji koncertu Onggi wymienia solo na janggu oraz taniec z janggu wśród możliwych utworów, więc to właśnie ten bęben najprawdopodobniej zobaczysz. Znajomość jego budowy i pochodzenia ułatwi śledzenie wieczornego występu.

Klepsydra o dwóch głosach

Czerwony lakierowany bęben janggu w kształcie klepsydry z linami napinającymi, bambusowym patyczkiem i pałką leżącymi na muzealnej półce
Janggu z dwoma pałeczkami w Narodowym Muzeum Folkloru Korei. · Photo: Ethan Doyle White, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons

Wikipedia opisuje janggu jako drum w kształcie klepsydry z dwoma membranami wykonanymi z różnych rodzajów skóry. Obie membrany wydają różne wysokości dźwięku i barwy, a ich połączenie ma symbolizować harmonijne zespolenie yin i yang. Gruba skóra na lewej membranie odpowiada za głębokie tony, natomiast cieńsza skóra na prawej membranie — za wysokie. Okrągła tuba łącząca oba końce, jorongmok, kształtuje brzmienie: szersza tuba daje głębszy, bardziej chropowaty dźwięk, a węższa — twardszy i bardziej rześki. Powrozy z przeciwległymi pętlami mocują membrany na metalowych obręczach. Fotografia na tej stronie przedstawia janggu z pałeczkami w Narodowym Muzeum Folkloru Korei.

Jak się w to gra

Tradycyjnie muzyk trzyma w prawej ręce cienką bambusową pałeczkę, yeolchae, do uderzania w wysoką stronę bębna, a w niską uderza gołą lewą dłonią — taki układ Wikipedia odnotowuje w pieśniach ludowych i rytuałach szamańskich. Dziś powszechnie używa się także pałki, gungchae, do uderzania w niską stronę. Artykuł wymienia sylaby, którymi muzycy wypowiadają rytmy, takie jak deong, deok i ta, oraz opisuje janggu jako instrument towarzyszący ceniony za zwinność w oddawaniu złożonych rytmów. Może stać na podłodze, jak w tradycji sanjo, lub wisieć na pasku na ramieniu, a wprawny muzyk potrafi tańczyć podczas gry, poruszając ramionami w rytm.

Starsze, niż wygląda

Najwcześniejsze przedstawienia tego instrumentu pojawiają się na dzwonie z okresu Silla oraz na malowidle w grobowcu z Goguryeo, jak podaje Wikipedia, a najstarsze zapisy pisane pochodzą z panowania króla Munjonga z Goryeo, gdzie instrument wymieniany jest jako instrument polowy. Kronika z Goryeo odnotowuje dwadzieścia janggu podarowanych na bankiet w 1114 roku. Bęben mógł wyewoluować z mniejszego yogo, a artykuł wskazuje, że instrument osiągnął obecny standardowy rozmiar w okresie Goryeo. Janggu wykorzystywane jest w muzyce dworskiej, dętej, ludowej i szamańskiej, a także w muzyce wokalnej, tańcu oraz yeonhui — dziale sztuk performatywnych wspomnianym na stronie koncertu.

Muzyka farmerów i pierwszy pokaz sceniczny

Samul nori, co oznacza grę czterech przedmiotów, jest opisywane przez Wikipedię jako współczesna adaptacja chłopskiej muzyki nongak i muzyki szamańskiej na scenę wewnętrzną. Wykorzystuje cztery instrumenty: mały gong kkwaenggwari, większy gong jing, bęben klepsydrowy janggu i bęben beczkowy buk. Tradycyjnie muzyka ta była wykonywana na zewnątrz i wiązała się z wymyślnymi tańcami w kostiumach, ale w samul nori muzycy siedzą, a nacisk kładzie się na dźwięk. Artykuł podaje, że pierwszy występ samul nori odbył się 22 lutego 1978 roku w małym teatrze w Seulu i że od tego czasu gatunek ten nazywany jest największym sukcesem tradycyjnej muzyki Korei.

Pungmul, wiejska tradycja

Za samul nori stoi pungmul – koreańska tradycja ludowa obejmująca grę na bębnach, taniec i śpiew. Według Wikipedii większość występów odbywa się na świeżym powietrzu, z dziesiątkami wykonawców w nieustannym ruchu, a forma ta wywodzi się z dure, zbiorowej pracy społeczności rolniczych. Grano ją podczas wiejskich wydarzeń i świąt, a także jako akompaniament do rytuałów szamańskich i dramatów tanecznych w maskach. Każdą grupę prowadzi gracz na kkwaenggwari, a w skład wchodzi co najmniej jeden janggu, jeden buk i jeden jing. Siedzący, kameralny charakter koncertu salonowego jest więc bardzo odległy od plenerowych korzeni pungmul – i właśnie ta kontrastowość czyni go tak interesującym.

Co to oznacza dla Twojego wieczoru

Koncert Onggi to nie samul nori, a jego strona nie twierdzi, że bębny są ułożone w tym formacie. Wiedza daje ci sposób słuchania: na różnicę między niskim dudnieniem a wysokim trzaskiem pojedynczego bębna, na rytmy, które się powtarzają i zmieniają, oraz na ciało gracza poruszające się w rytm. Na koniec, gdy sam spróbujesz gry na instrumentach, możesz odkryć, że utrzymanie równego wzoru na dwóch naciągach naraz jest trudniejsze, niż to wyglądało.

Najczęściej zadawane pytania

Czy koncert będzie w stylu samul nori?

Strona tego nie podaje. Wymienia solo na janggu, taniec z ręcznym bębnem oraz taniec janggu wśród możliwych utworów.

Czym jest yeonhui?

Wikipedia wymienia go wśród sekcji sztuk performatywnych, które wykorzystują janggu. Strona rezerwacji używa go do programu folklorystycznego.

Ile instrumentów występuje w samul nori?

Cztery: kkwaenggwari, jing, janggu i buk, podaje Wikipedia.

Zarezerwuj moje miejsce ↗

Źródła

  1. GetYourGuide listing: the Humanscale Onggi Concert
  2. Wikipedia article: Janggu
  3. Wikipedia article: Samul nori
  4. Wikipedia article: Pungmul
Zarezerwuj moje miejsceBezpłatne anulowanie · Zarezerwuj teraz, zapłać później